Trasy rowerowe- Świeradów-Zdrój

Piątek, 14 lipca (13:54)

Po Górach Izerskich najlepiej podróżuje się rowerem. Właściwie każdy pensjonat i dom zdrojowy w swojej ofercie ma możliwość wypożyczenia tego środka transportu i warto z tego skorzystać, bo jest to najwygodniejsza forma poznawania okolicznych atrakcji. Na cyklistów czekają tutaj, przecinające górskie pasma, utwardzone dukty leśne, którymi w większości prowadzą szlaki rowerowe. Koniecznie trzeba wybrać się na specjalistyczne trasy Single Track, które położone są zarówno po polskiej jak i po czeskiej stronie granicy.

SingleTrack

Jedną z największych atrakcji turystycznych czekających na aktywnych turystów w Górach Izerskich jest system profesjonalnych ścieżek rowerowych, poprowadzonych w górskim terenie tzw. SingleTrack. Utworzone w 2009 roku, początkowo prowadziły jedynie po czeskiej stronie Gór Izerskich (cz. Jizerské hory), jednak już w kolejnych latach trasy zostały przedłużone na stronę polską. Na chwilę obecną łączna długość przygotowanych tras wynosi ponad 80 km. W większości szlaki przebiegają wąskimi szutrowymi ścieżkami wśród drzew, skał i stromych zboczy. Na rowerzystów czekają trasy o czterech stopniach trudności (zielona – bardzo łatwa, niebieska – łatwa, czerwona – trudna i czarna – dla doświadczonych rowerzystów). Korzystanie z singltreków jest darmowe, jednak każdy użytkownik musi przestrzegać obowiązujących zasad, dzięki którym jazda na nich odbywa się w sposób bezpieczny. W większości trasy są jednokierunkowe (zakaz jazdy pod prąd), a każdy rowerzysta chcący wyprzedzić innego musi wcześniej zasygnalizować to mówiąc głośno „STOPA”. Obecnie trwają prace nad rozszerzeniem ścieżek Single Track, które w przyszłości mają przebiegać przez granicę Polski, Czech i Niemiec. Singtreki pozwalają na czerpanie maksymalnej radości z jazdy na rowerze z jednoczesnym poszanowaniem przyrody.

TRASA 1

Urokliwe Zakątki Grzbietu Kamienickiego

Podziemna trasa turystyczna w Krobicy Trasa turystyczna powstała w dawnych wyrobiskach górniczych na zboczach Grzbietu Kamienickiego Gór Izerskich. Początki prac górniczych na tych terenach datuje się na 1572 rok i dotyczą sztolni św. Jana, gdzie wydobywano rudę cyny oraz rudę kobaltu (najstarsza kopalnia na Dolnym Śląsku). W kolejnych wiekach pozyskiwano tu również niewielkie ilości srebra. Prace górnicze w rejonie Krobicy i Gierczyna prowadzono do XIX wieku, jednak jeszcze po II wojnie światowej prowadzono w okolicy poszukiwania nowych złóż. Dla turystów przygotowano 350-metrowy odcinek podziemnej trasy turystycznej, powstałej z połączenia sztolni św. Jana i św. Leopolda. Przy kopalni znajduje się początek trasy turystycznej GEOPARK o długości 8 km, która obejmuje najciekawsze obiekty górnicze zlokalizowane w okolicy. Przy każdym punkcie znajduje się tablica informacyjna, objaśniająca dane zagadnienie.

Reklama

Antoniów
Wieś we wschodniej części Grzbietu Kamienickiego Gór Izerskich, położona na opadających do Kamienicy zboczach Kowalówki i Świerczka, na wysokości około 500-540 m. Pierwszymi mieszkańcami wsi byli szklarze z Piechowic i pobliskiego Chromca. W latach 1160-1670 wybudowano tu folwark, który z czasem przekształcił się w wieś o luźnej, rozproszonej zabudowie. Nazwa wsi pochodzi od imienia hrabiego Antoniego Schaffgotscha. W XVIII wieku czynna tu była papiernia. Dokumenty z XIX wieku mówią już o istnieniu młyna do mielenia kory dębowej i młyna wodnego. Ludność zajmowała się rolnictwem, rzemiosłem i handlem. We wsi zachowały się przysłupowe domy o konstrukcji ryglowej z przełomu XIX i XX wieku. W jednej z chat znajduje się słynna pracownia witraży państwa Chlebowskich.

Źródło św. Wolfganga
Ujęcie wody w pobliżu polany nad Tłoczyną na wysokości 750 m n.p.m. Według legendy zarówno źródło, jak i okolica stanowiły w czasach przedchrześcijańskich miejsce kultu pogańskiego. Podobno to właśnie w tym miejscu ukryto słynnego bożka Flinsa, którego Łużyczanie wykradli swoim współplemieńcom. Obecnie źródło (nazywane również wolframowym) wypływa z kamiennej tablicy, na której widnieje niemiecki napis Wolfgang Brunnen (Źródło Wolfganga).

Rozdroże Izerskie
Charakterystyczna polana pomiędzy Grzbietem Wysokim i Kamienickim, stanowiąca idealny punkt wyjściowy w Góry Izerskie. Przez Rozdroże Izerskie prowadzi Droga Sudecka, (opis str. 29) łącząca Świeradów ze Szklarską Porębą. Już od XIX wieku znajdowała się tu gospoda, w której wynająć można było tragarza lub lektykę. W 1912 roku wybudowano tu słynne schronisko Ludwigsbaude, po którym nie ma obecnie śladu.

TRASA 2

Wysokim Grzbietem

Charakter trasy: Opisywana trasa zaliczana jest do najbardziej popularnych tras rowerowych w Górach Izerskich. Najwygodniej na Stóg Izerski dostać się kolejką gondolową, która przystosowana jest do transportu rowerów. Dzięki temu w krótkim czasie osiągniemy znaczną wysokość, co pozwoli zdecydowanie uprzyjemnić nam dalszą podróż. Przez większość trasy wycieczka prowadzi drogami asfaltowymi i drogami gruntowymi. Wycieczka nie jest trudna, a na jej przejechanie warto zarezerwować ok. 5 godzin.

Hala Izerska
Częściowo zatorfiona i porośnięta kosodrzewiną hala na lewym brzegu Izery, która stanowi na tym obszarze granicę polsko-czeską. W zimie temperatura spada tutaj momentami do -35oC, przez co teren ten nazywany jest „polskim biegunem zimna”. Niemal cała Hala Izerska objęta jest ochroną ścisłą jako rezerwat „Torfowiska Doliny Izery” o powierzchni 44 ha. Rezerwat powstał w 1969 r. dla ochrony stanowisk brzozy karłowatej. W 2000 r. obszar rezerwatu powiększono do ponad 500 ha, obejmując ochroną większość torfowisk w dolinie Izery. Występują tu torfowiska wysokie i przejściowe, powstałe na skutek obfitych opadów atmosferycznych i stagnacji wody. W ich obrębie znajdują się stanowiska licznych rzadkich roślin, m.in. rosiczki okrągłolistnej i pośredniej, widłaczka torfowego, modrzewnicy zwyczajnej, sosny błotnej i wielu gatunków torfowców.

W północnej części Hali Izerskiej stoi schronisko „Chatka Górzystów” – jedyny budynek ocalały po osadzie Gross Iser. Była to założona przez uchodźców religijnych w XVII wieku wieś, która jak podają kroniki kościelne ze Świeradowa-Zdroju, liczyła pod koniec XIX wieku ok. 130 mieszkańców. Wraz z rozwojem turystyki w osadzie powstały gospody i schroniska. Głównym zajęciem mieszkańców było tu pasterstwo i prace leśne. Po II wojnie światowej tereny te zostały wysiedlone. Dalsze dzieje osady owiane są tajemnicą. Wiadomo jednak, że w przeciągu zaledwie kilku lat miejscowość przestała istnieć. W budynku „nowej” szkoły z 1938 r. („Chatka Górzystów”) wystawa starych fotografii Gross Iser.

Orle
Dawna osada hutnicza (Karlsthal), założona w XVIII wieku przez rodzinę Preusslerów. Dogodna lokalizacja w pobliżu złóż kwarcu i dużych zasobów drewna szybko przyczyniła się do rozkwitu huty. Wytwarzane tutaj różne rodzaje szkła miały bardzo dobrą renomę w całej Europie. Ostatecznie pod koniec XIX wieku hutę zlikwidowano. Pamiątką po dawnych mieszkańcach osady jest pomnik hutnika. Ocalały budynek dawnej leśniczówki mieści obecnie schronisko turystyczne „Orle”, które w opinii wielu przyjezdnych charakteryzuje się wyjątkową atmosferą. Charakterystyczna wieżyczka w budynku posiadała dawniej dzwon, którego dźwięk przywoływał do pracy hutników. Przy trasie na Halę Izerską stoją dwa pochodzące z lat 30-tych XX wieku budynki graniczne. Przy schronisku swój początek bierze ścieżka dydaktyczna Model Układu Słonecznego, na której przedstawiono Słońce i osiem krążących wokół niego planet w skali 1: 1 miliarda. Wszystkie odległości pomiędzy planetami są rzeczywiste z podaną skalą.

W 2009 roku na terenie Gór Izerskich utworzono polsko-czeski Park Ciemnego Nieba. Jest to pierwsza tego typu inicjatywa w Europie, zapoczątkowana przez Instytut Astronomiczny przy Uniwersytecie Wrocławskim. Celem Izerskiego Parku Ciemnego Nieba jest ochrona jednego z najciemniejszych punktów na mapie nieba w tej części Europy. Nadrzędnym celem staje się jednak edukacja poprzez propagowanie wiedzy na temat zanieczyszczenia nieba światłem. To właśnie Góry Izerskie posiadają najdogodniejsze warunki do obserwacji nieboskłonu. Co często bywa niemożliwe w miastach, na „dzikich” terenach okolic Orla jest wręcz wymarzonym miejscem dla wszystkich amatorów astronomii.

Granicę na Izerze przekraczamy na malowniczym moście, przy którym znajdują się tablice informacyjne z mapami. Prawdopodobnie już w XVII wieku istniała w tym miejscu jakaś kładka zbudowana przez uchodźców religijnych, szukających schronienia po śląskiej stronie gór.

Jizerka
To jedna z najładniejszych górskich osad w Czechach. Położona w samym sercu Gór Izerskich wzdłuż potoku Jizerka, z dala od ośrodków miejskich, stwarza wymarzone warunki do uprawiania turystyki. Latem spotkać można tutaj rowerzystów i miłośników spacerów, zaś w zimie przybywają narciarze. Rozproszona zabudowa zdominowana jest przez pensjonaty i restauracje. Po raz pierwszy miejscowość wymieniono w 1539 r. jako osadę ptaszników. Ze względu na swoje przygraniczne położenie przez szereg lat spierali się o nią właściciele okolicznych dóbr. Informacje o pierwszej tutejszej hucie szkła pochodzą z 1828 r. Potem zaczęły powstawać kolejne budynki związane z hutnictwem (Klein Iser). W dawnej szkole mieści się Muzeum Gór Izerskich.

Artykuł pochodzi z kategorii: Podróże

Copyright © Wydawnictwo Turystyczne PLAN-GALILEOS
POLECANE zwiń